ما هم رفتنی شدیم ...

«بسم الله الرحمن الرحیم»

سلام دوستان

فرازهایی از وداعیه دوستم امیر با وبلاگش را براتون میذارم که درباره من هم صدق می کنه :

"

این پست را زیر نور چراغ مهتابی می نویسم.

راهی کوتاه ولی کمی دشوار در پیش است.همت می طلبد.باید بروم.راهی است که باید همه بروند،استثناء هم ندارد.

منظورم از "همه" کسانی است که می خواهند علمی باشند.یعنی علمی زندگی کنند ،علمی فکر کنند، وعلمی از دنیا بروند.

من هم این راه را می روم چون می خواهم علمی باشم.چون قسم خورده ام که علمی باشم.

نمی دانم توانستم منظورم را برسانم یا نه.واضح بگویم:"باید کنکور بدهم!"

نمی دانم اصلا موفق می شوم یانه.اما همواره از خدا می خواهم که توفیق خدمت به او وخلق اورا به من عطا کند،چه علمی وچه غیر علمی.

دراین مدت که نیستم،دلم برای وبلاگم،بلاگفا،جامعه مجازی،بازدیدکنندگان وبلاگم و کلا شبکه تنگ می شود.(اما چاره چیست؟!)

وقتی که برگردم چند حالت وجود دارد:

1.اگر رتبه ام راضی کننده باشد،آنرا بزرگ بر صفحه وبلاگ حک می کنم.

2.اگر رتبه ام متوسط بود آنرا کوچک می نویسم.

3.اگر هم قبول نشدم...(حتی این خیال زشتو نمی خوام!!!)

قول می دهم که وقتی برگشتم تجربیات سفرم را با شما به اشتراک بگذارم.

رسیدن ماه مهر را به همه ی آنهایی که می خواهند علمی باشند-خصوصا کلاس اولی ها- تبریک می گویم.ماه مبارک رمضان را نیز به همه ی آدم های با معرفت تبریک می گویم.

دیگر باید بروم.

خدانگهدار. "

متأسفانه به دلیل اینکه وقت نداشتم خودم نتونستم یه وداعیه بنویسم که دیگه از امیر کمک گرفتم .

خداحافظ